Οι μέρες της περνούσαν αργά και βασανιστικά. Η συνηθισμένη καθημερινή ρουτίνα και μόνες ανάσες χαράς οι στιγμές που επικοινωνούσε με το Θησέα. ...πότε θα περάσει ο καιρός;... Αδιαφορούσε πια για τα πάντα. Ξεχνούσε ακόμα και να φάει. Και όταν καθόταν για το μεσημεριανό φαγητό δεν κατέβαινε μπουκιά. Μέσα σε λίγες εβδομάδες αδυνάτισε πολύ. Ούτε που ήξερε πόσα κιλά έχασε.
Τις ώρες που μιλούσαν κάνανε σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να βρεθούν και όταν τους το επέτρεπαν οι συνθήκες κάνανε και τηλεφωνικό σεξ. Είναι ποτέ δυνατόν να μην έχεις σωματική επαφή με τον άλλο και να φτάνεις στην ηδονή; Να ακούς μόνο μια φωνή και να ξεσηκώνονται όλες οι αισθήσεις σου; Κι όμως είναι... Και το ξέραν καλά και οι δύο.
Ο καιρός πέρασε. Αργά μεν αλλά πέρασε. Και όσο πλησίαζαν οι μέρες για την άφιξη της στο νησί, τόσο δε μπορούσε να κρύψει τη χαρά της. Πώς λέει η παροιμία; "Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει", α να γεια σου. Αυτό ακριβώς έπαθε, πιθανόν και στην κυριολεξία.
Και επιτέλους, ξημέρωσε η 16η Αυγούστου!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου