Όλα είναι κάπως... Όλα γίναν κάπως... Μου έχεις λείψει πολύ. Νομίζω ποτέ δε μου χεις λείψει περισσότερο. Όμως άρχισα να συνηθίζω την απουσία σου. Και ξέρεις κάτι; Αυτό είναι που με πειράζει. Το ξέρω ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό. Αυτό που δεν ξέρω όμως είναι αν θέλεις να κάνεις κάτι. Στο είχα πει άλλωστε... Θα αλλάξουν τα πράγματα. Απάντηση δεν πήρα και να σου πω την αλήθεια το εκτίμησα. Ευτυχώς δεν άκουσα δικαιολογίες και υποσχέσεις. Όχι ότι θα τις πίστευα αλλά είμαι ρεαλίστρια, το ξέρεις.
Αυτό που με φοβίζει όμως είναι η επιστροφή. Φοβάμαι μωρό μου. Περισσότερο φοβάμαι το λόγο της επιστροφής.. Τώρα πια τα έχεις όλα! Και να είσαι πάντα καλά να τα χαίρεσαι. Και μ' έναν περίεργο τρόπο θα είμαι χαρούμενη. Όχι από ανωτερότητα και μεγαλείο ψυχής, ούτε επειδή είμαι καλός άνθρωπος αλλά γιατί θέλω να είσαι πραγματικά καλά. Δε λέω.. Σαφώς και θέλω να είμαι εγώ η πηγή της χαράς σου αλλά βλέπεις με πρόλαβαν. Έφτασα 2η και καταϊδρωμένη!
Σ'αγαπώ..με έναν δικό μου τρόπο..αλλά σ'αγαπώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου