Ένα τηλέφωνο μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή!

Η μέρα της ξεκίνησε χαλαρά.... Στη δουλειά θα πήγαινε το μεσημέρι...Έκανε ένα παγωμένο καφέ και κάθισε στο μπαλκόνι... η ώρα περνούσε...σιγά να μη με πάρει, μαλακία έκανα... Άνοιξε τον υπολογιστή για να ξεχαστεί και να περάσει η ώρα της. Της είχε πει ότι δεν ανοίγει ποτέ το πρωί τον υπολογιστή γιατί έχει πολλή δουλειά... και εγώ γιατί τον βλέπω μέσα...πώς την πάτησα έτσι;

-Καλημέρα.Γράψε πάλι το νούμερο σου γιατί δεν σημείωσα ένα ψηφίο. Έχω πάρει όλους τους πιθανούς συνδυασμούς...

Και του το έγραψε και την κάλεσε αμέσως, χωρίς απόκρυψη... Και πάγωσε! Τη φωνή Θεέ μου!!! Και ας την περίμενε πιο μπάσα, πιο βαριά! Βελούδινη φωνή που χάιδευε τα αυτιά της! Δε μίλησαν πολύ αυτή την πρώτη φορά. Αλλά πετούσε στα ουράνια! Τι κι αν πήγαινε για δουλειά; Τίποτα δεν είχε σημασία! Όλα έμοιαζαν μαγικά.Όλα είχαν χρώμα!

Έφτασε στη δουλειά, άνοιξε το ράδιο και είχε την τρελή επιθυμία να χορέψει και να τραγουδήσει! Ευτυχώς ήταν μόνη, αλλά και να μην ήταν τι την ένοιαζε; Ένιωθε ευτυχισμένη,ήθελε να το φωνάξει! Να το καταλάβει όλος ο κόσμος και ας μην αποκάλυπτε το λόγο και ας ήταν ενοχικός ο λόγος. 

Και το τηλ ξαναχτύπησε και ξαναχτύπησε και ξαναχτύπησε πολλές φορές εκείνη τη μέρα και τις επόμενες που ακολούθησαν. Και όλο και αυξανόταν ο χρόνος της συνομιλίας τους!

Ναι, ήταν τα πρώτα σημάδια του έρωτα και ας μη το χε πάρει χαμπάρι!