Βγήκε από το μπάνιο και κοίταξε στον καθρέπτη. Κανονικά θα έπρεπε να ντρέπεται! Όμως αυτή η περίεργη λάμψη στα μάτια της μόνο ντροπή δε φανέρωνε. Ξύπνησε και ο άντρας της.
-Τώρα ήρθες βρε μωρό μου; τη ρώτησε.
-Είναι δυνατόν να ήρθα τώρα. Μόλις βγήκα από το μπάνιο. Δε θα κάνουμε καμμιά βόλτα; 9 πάει.
Τι κούραση κουβαλούσε; Κι όμως τα πόδια της την οδηγούσαν εκεί. Ανηφόρισαν τον πεζόδρομο, χαζεύοντας τις βιτρίνες. Όλοι απολάμβαναν την όμορφη βόλτα τους, εκτός από αυτή.
Πλησιάζοντας στο καφέ, τον είδε εκεί να κάθεται και να περιμένει. Ήθελε να γίνει ένα θαύμα, ένα κάτι να εξαφανιστούν οι πάντες και να μείνουν οι δυο τους. Κατευθύνθηκαν στη βιτρίνα απέναντι από το καφέ. Προσποιήθηκε ότι κοίταζε τα παπούτσια αλλά μέσα από το τζάμι έβλεπε μόνο εκείνον. Πόσο όμως να χαζέψει κανείς μια βιτρίνα; Κάτι έπρεπε να σκεφτεί να τους καθυστερήσει.
-Πείνασα εγώ παιδιά. Δεν έφαγα και καλά το μεσημέρι. Μου σπασαν και τη μύτη οι μυρωδιές από τα σουβλάκια. Θέλω ένα σουβλάκι.
Και παρήγγειλε και στάθηκε δίπλα από το καφέ για να το φάει. Δεν μπορούσε να χρονοτριβήσει άλλο. Θα καρφωνόταν. Πήραν τον κατήφορο και κάθισαν σε ένα καφέ στην παραλία. Θυμήθηκε ότι της είχε πει το μεσημέρι... το βράδυ θέλω να σε δω. Όπου καθίσετε για ποτό, πάρε με τηλ να μου πεις... Προφασίστηκε τουαλέτα και τον πήρε τηλ. Θα ερχόταν το πολύ σε μια ώρα.
Η ώρα περνούσε, η παρέα κουράστηκε και αυτός άφαντος. Ό,τι και να είπε στην παρέα δεν κατάφερε να τους πείσει να καθίσουν λίγο ακόμα. Ανεβαίνοντας για το ξενοδοχείο έπεσε πάνω του. Όχι ρε γαμώτο. Μπήκαν στο δωμάτιο και βγήκε στο μπαλκόνι. Είχε ήδη γνωστοποιήσει τη διάθεσή της να περπατήσει. Πρώτη μέρα στο νησί και αυτοί κλείστηκαν από τις δώδεκα μέσα. Ο κόσμος που κυκλοφορούσε έξω σύμμαχός της. Κάθισε στο μπαλκόνι και τον είδε να ανηφορίζει. Μετά από λίγο να κατηφορίζει. Της έκανε νόημα "θέλω να σε δω". Τον παρακολούθησε με το βλέμμα της και ήξερε πια ακριβώς που κάθεται. Τα παιξε όλα για όλα:
-Μωρό μου, θα βγω να περπατήσω. Έχω υπερένταση και δε μπορώ να κοιμηθώ απο τώρα.
Πήγε και τον βρήκε. Ήταν με ένα φίλο του, γνώστη της κατάστασης. Ήπιαν ένα ποτό, σίγουρα όμως προτιμούσαν να πιει ο ένας τον άλλο.....
Πλησιάζοντας στο καφέ, τον είδε εκεί να κάθεται και να περιμένει. Ήθελε να γίνει ένα θαύμα, ένα κάτι να εξαφανιστούν οι πάντες και να μείνουν οι δυο τους. Κατευθύνθηκαν στη βιτρίνα απέναντι από το καφέ. Προσποιήθηκε ότι κοίταζε τα παπούτσια αλλά μέσα από το τζάμι έβλεπε μόνο εκείνον. Πόσο όμως να χαζέψει κανείς μια βιτρίνα; Κάτι έπρεπε να σκεφτεί να τους καθυστερήσει.
-Πείνασα εγώ παιδιά. Δεν έφαγα και καλά το μεσημέρι. Μου σπασαν και τη μύτη οι μυρωδιές από τα σουβλάκια. Θέλω ένα σουβλάκι.
Και παρήγγειλε και στάθηκε δίπλα από το καφέ για να το φάει. Δεν μπορούσε να χρονοτριβήσει άλλο. Θα καρφωνόταν. Πήραν τον κατήφορο και κάθισαν σε ένα καφέ στην παραλία. Θυμήθηκε ότι της είχε πει το μεσημέρι... το βράδυ θέλω να σε δω. Όπου καθίσετε για ποτό, πάρε με τηλ να μου πεις... Προφασίστηκε τουαλέτα και τον πήρε τηλ. Θα ερχόταν το πολύ σε μια ώρα.
Η ώρα περνούσε, η παρέα κουράστηκε και αυτός άφαντος. Ό,τι και να είπε στην παρέα δεν κατάφερε να τους πείσει να καθίσουν λίγο ακόμα. Ανεβαίνοντας για το ξενοδοχείο έπεσε πάνω του. Όχι ρε γαμώτο. Μπήκαν στο δωμάτιο και βγήκε στο μπαλκόνι. Είχε ήδη γνωστοποιήσει τη διάθεσή της να περπατήσει. Πρώτη μέρα στο νησί και αυτοί κλείστηκαν από τις δώδεκα μέσα. Ο κόσμος που κυκλοφορούσε έξω σύμμαχός της. Κάθισε στο μπαλκόνι και τον είδε να ανηφορίζει. Μετά από λίγο να κατηφορίζει. Της έκανε νόημα "θέλω να σε δω". Τον παρακολούθησε με το βλέμμα της και ήξερε πια ακριβώς που κάθεται. Τα παιξε όλα για όλα:
-Μωρό μου, θα βγω να περπατήσω. Έχω υπερένταση και δε μπορώ να κοιμηθώ απο τώρα.
Πήγε και τον βρήκε. Ήταν με ένα φίλο του, γνώστη της κατάστασης. Ήπιαν ένα ποτό, σίγουρα όμως προτιμούσαν να πιει ο ένας τον άλλο.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου