Κάπως έτσι αρχίσαμε...

Άλλη μια συνηθισμένη μέρα... Πάλι δουλειά, σπίτι, καφέδες, δουλειές ... Ευτυχώς ο καιρός περνάει... "Άντε να'ρθει ο καιρός να φύγουμε διακοπές.Που θα πάμε, όμως; Μέσα Ιούνη κι εμείς ακόμα δεν αποφασίσαμε προορισμό... Όλα εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι; Δεν είναι της ώρας." Βάζω ένα λικέρ, μαστίχα Χίου, το αγαπημένο μου, ανοίγω το λαπι τόπι (lap top). Ώρα να αδειάσει το μυαλό από τις πολλές σκέψεις και να αποχαυνωθεί. Τα συνηθισμένα. Χιλιάδες επίδοξοι γαμιάδες που αναζητούν γυναίκα προς πήδημα. Και άμα είναι και καμμια κουκλίτσα ακόμα καλύτερα! "Ένας άνθρωπος της προκοπής να παίξει και η κουβέντα να κινηθεί στα τυπικά, δεν υπάρχει? " Κι όμως υπήρξε! Και έπεσε πάνω μου.... Και η σύγκρουση ήταν μοιραία...